تفاوت بین تجهیزات ذاتا ایمن و ضد اشتعال

تفاوت بین تجهیزات ذاتا ایمن و ضد اشتعال

اگر عیبی در یک قطعه از تجهیزات الکتریکی یا الکترونیکی واقع در منطقه ای که گازهای قابل اشتعال در آن وجود دارد ایجاد شود، این خطا می تواند باعث گرما یا جرقه کافی برای احتراق گاز و ایجاد فاجعه شود. ۲ راه حل به طور کلی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی استفاده می شود.

تجهیزات ضد اشتعال / ضد انفجار

تجهیزات در یک محفظه با محافظ بالا قرار می گیرند که معمولاً از فولاد ریخته گری شده و گاهی اوقات پلاستیک ساخته شده است. اگر گرما یا جرقه ناشی از تجهیزات معیوب در داخل محفظه، گاز قابل اشتعال موجود با آن را مشتعل کند، انفجار حاصل در داخل محفظه محفوظ می ماند. در آمریکای شمالی باید از مجرای فلزی برای سیم کشی میدانی استفاده شود. در اروپا و جاهای دیگر، کابل با رتبه مناسب مستقیماً با استفاده از کابل های ضد اشتعال گواهی شده به گلند متصل می شود.

مزیت – باعث طراحی ساده سیستم می شود، مناسب برای تجهیزات با الکتریسیته بالا

نقطه ضعف – تجهیزات بسیار سنگین و گران می شوند. باز کردن محفظه در هنگام اتصال به برق مجاز نیست.

ذاتاً ایمن Intrinsically Safe (IS)

این رویکرد، انرژی موجود برای تجهیزات را معمولاً کمتر از 2 وات نگه می دارد، که این کار را با استفاده از یک بریر گالوانیکی یا بریر زنر (Zener) انجام می دهد. عملکرد این بریرها به گونه ای است که تجهیزات تحت هیچ شرایطی قادر به ایجاد گرما یا جرقه کافی برای احتراق گازهای قابل اشتعال نباشد. هم تجهیزات IS و هم بریر زنر باید توسط BASEEFA، SIRA یا یک مرجع مشابه گواهی “ذاتا ایمن” داشته باشند.

مزیت – این تجهیزات به طور قابل توجهی ارزان تر از تجهیزات ضد اشتعال / ضد انفجار قابل مقایسه هستند. نیازی به کابل کشی خاصی نیست. تعمیر و نگهداری بدون نیاز به شات داون و یا خاموش کردن کل سیستم می تواند انجام شود.

نقطه ضعف – فقط برای تجهیزات کم مصرف مناسب است، به عنوان مثال، آلارم، چراغ‌ها و آشکارسازهای دود (که باید دارای گواهینامه ایمنی ذاتی باشند).

ضد اشتعال / ضد انفجار (تجهیزات ATEX و ICEX دارای گواهینامه Exd و آمریکای شمالی کلاس 1 بخش 2)

1) اصطلاحات «ضد انفجار» و «ضد اشتعال» تا حد زیادی قابل استفاده بجای هم هستند. اگرچه تفاوت‌های ظریفی وجود دارد، مهندسان و به طور کلی بازار معمولاً از هر دو اصطلاح به معنای یک چیز استفاده می‌کنند، یعنی قطعه‌ای از تجهیزات الکتریکی که برای استفاده در مناطق خطرناک با استفاده از محفظه‌های قوی طراحی شده‌اند.

2) کابل کشی هر سیستمی که از تجهیزات دارای گواهینامه ATEX یا ICEX Exd استفاده می کند ، به عنوان مثال آلارم های سری BEX E2S Ltd. یا بیکن زنون سری GNEX، باید از کابل دارای رتبه بندی مناسب و محافظت شده مکانیکی استفاده کند. کابل باید با استفاده از گلندها و جعبه های اتصال دارای گواهی Exd قطع شود. گلندها و جعبه های اتصال باید دارای گواهی Exd توسط BASEEFA، SIRA یا مرجع شناخته شده مشابه در سطح تجهیزات میدانی باشند.

تجهیزات ذاتاً ایمن (تجهیزات ATEX و ICEX دارای گواهینامه Exia ، Exib ، Exic و آمریکای شمالی کلاس 1 بخش 1)

در اینجا ایمنی در مناطق خطرناک با استفاده از یک بریر زنر واقع بین پانل کنترل و دستگاه به دست می آید. مدار ذاتا ایمن اصلی در زیر نشان داده شده است:

مدار ذاتا ایمن

سازنده دستگاه ذاتا ایمن نوع بریر ایمنی ذاتا ایمن را مشخص می کند.

الزامات اتصالات کابلی

i. اگرچه محدودیت‌های کمی در مورد نوع کابل مورد استفاده در مدارهای IS وجود دارد، همه کابل‌ها دارای اندوکتانس (ضریب خودالقایی) و ظرفیت خازنی و در نتیجه قابلیت ذخیره‌سازی انرژی هستند، بنابراین می‌توانند بر ایمنی سیستم تأثیر بگذارند. مقادیر خازن و اندوکتانس یک کابل مشخص باید به راحتی توسط سازنده کابل در دسترس قرار گیرد. علاوه بر این، مقادیر خازن و اندوکتانس دستگاه‌های نصب‌شده در میدان مانند دستگاه‌های IS و آشکارسازهای دود نیز باید در نظر گرفته شود، مجدداً مقادیر باید به راحتی از سازنده در دسترس باشند. در نتیجه طراحی سیستم محدودیت‌هایی را بر میزان هر یک از آنها اعمال می‌کند. مطالب زیادی در مورد این موضوع نوشته شده است، اما به ندرت محدودیت جدی برای کابل موجود وجود دارد.

ii کابل کشی باید با شرایط زیر مطابقت داشته باشد

آ. محافظت در برابر آسیب های مکانیکی

ب محافظت در برابر حملات شیمیایی مانند اسیدها و غیره

ج. در جای خود محکم شود.

د حداقل اندازه هادی (کندانتور) آن 0.017mm2 باشد

ه. باید تست عایق 500 ولت را تحمل کند

و. ولتاژ مدار نباید بیش از 60 ولت باشد

iii. از انواع کابل های زیر می توان استفاده کرد:

آ. کابل ابزار غربال شده

ب کابل سیگنال چند هسته ای (به عنوان مثال کابل تلفن) مشروط به شرایط خاص مربوط به غربالگری و ارتینگ

ج. کابل های برق مینیاتوری چند هسته ای

د. کابل های معمولی با شیف (بافه) عایق معمولی مانند PVC با حداقل ضخامت عایق 0.3 میلی متر.

iv. هیچ الزامات خاصی برای جعبه های اتصال مورد استفاده در مدارهای ذاتا ایمن وجود ندارد. با این حال، آنها باید به وضوح به عنوان بخشی از یک سیستم ذاتا ایمن شناسایی شوند.

v. نصب کابل های مورد استفاده در مدارهای ذاتا ایمن:

نصب دستگاه های IS و تجهیزات مرتبط باید با استاندارد IEC 60079-14 مطابقت داشته باشد.

سینی‌های کابل و مجراهایی که مدارهای ذاتاً ایمن را حمل می‌کنند باید از سینی‌های کابل، مجاری و غیره که هر کابل دیگری را حمل می‌کنند جدا باشند. توجه داشته باشید که در مقررات سیم‌کشی UKIET، خدمات الکتریکی مانند کابل‌های مدار برق و روشنایی نباید در همان مجرای یا مجرای مدارهای ذاتا ایمن حمل شوند.

نصب کابل های مورد استفاده در مدارهای ذاتا ایمن

معمولاً جدا کردن سینی‌های کابل، داکت ها و مجراهایی که مدارهای ذاتاً ایمن را حمل می‌کنند، از سینی‌ها و مجاری حامل هر کابل دیگری، به عنوان مثال کابل‌های تلفن و رایانه، عمل خوبی در نظر گرفته می‌شود. مقررات سیم کشی IEE حمل و عبور سیم های با یک کارکرد را درون یک مجرا ممنوع می کند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا