مقایسه طبقه بندی های آیین‌نامه ملی برق NEC و کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک IEC

مقایسه طبقه بندی های آیین‌نامه ملی برق NEC و کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک IEC

مقایسه طبقه‌بندی‌های کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیک (IEC) و آیین‌نامه ملی برق NEC در خصوص موارد خطرناک و قابل اشتعال به چالش‌های جالبی می‌پردازد که در محیط‌های مختلفی از جمله کارخانجات، کارگاه‌ها و سایر مکان‌های صنعتی مطرح می‌شوند. هر دو استاندارد به روش‌هایی برای تشخیص و ایمن‌سازی در محیط‌های خطرناک اشاره می‌کنند، اما با رویکردهای متفاوتی به این مسئله نگریسته‌اند. استفاده از هر یک از این استانداردها به ویژگی‌های خاص محیط و نیازهای انفجاری آن بستگی دارد.

آیین‌نامه ملی برق NEC

کلاس I

هر مکانی که در آن گازها یا بخارات قابل اشتعال در هوا وجود داشته باشد یا ممکن است به مقدار کافی برای تولید یک مخلوط انفجاری یا قابل اشتعال وجود داشته باشد.

کلاس I، بخش 1

  1. مکان هایی که در آنها غلظت قابل اشتعال گازها یا بخارات قابل اشتعال در شرایط عملیاتی عادی وجود دارد.
  2. مکان هایی که در آنها غلظت‌های قابل اشتعال چنین گازها یا بخارهایی ممکن است اغلب به دلیل عملیات تعمیر یا نگهداری یا به دلیل نشت وجود داشته باشد.
  3. مکان هایی که در آنها خرابی یا عملکرد معیوب تجهیزات یا فرآیند ممکن است غلظت قابل اشتعال گازها یا بخارات قابل اشتعال را آزاد کند و همچنین ممکن است باعث خرابی همزمان تجهیزات الکتریکی شود.

کلاس I، بخش 2

  1. مکان هایی که در آنها مایعات فرار یا گازهای قابل اشتعال مورد استفاده یا پردازش قرار می گیرند، اما در آنها مایعات، بخارات یا گازها معمولاً در ظروف یا سیستم های بسته محبوس می شوند که فقط در صورت پارگی یا خراب شدن تصادفی آنها یا عملکرد غیرعادی تجهیزات از آن خارج می شوند.
  2. مکان هایی که در آنها از غلظت بالای گازها یا بخارات قابل اشتعال معمولاً توسط تهویه مکانیکی جلوگیری می شود و ممکن است در اثر خرابی یا عملکرد غیرعادی تجهیزات تهویه مکانی خطرناک شود.
  3. مکان هایی که در مجاورت محل کلاس I، بخش 1 هستند و ممکن است گهگاه گازها یا بخارهای قابل اشتعال به آن وارد شود، مگر اینکه با تهویه با فشار مثبت کافی از منبع هوای تمیز از چنین ارتباطی جلوگیری شود، و اقدامات حفاظتی مؤثر در برابر خرابی تهویه ارائه شود.

کلاس II

هر مکان که به دلیل وجود گرد و غبار قابل احتراق مکانی خطرناک و قابل اشتعال است.

کلاس III

هر مکان که به دلیل وجود الیاف یا الیافی که به راحتی قابل اشتعال هستند منطقه خطرناک و قابل اشتعال می شود، اما در آن چنین الیافی احتمالاً به مقدار کافی برای تولید مخلوط‌های قابل اشتعال در هوا معلق نیستند.

خواص عمومی

گازها و بخارات قابل اشتعال به چهار گروه مختلف جوی تقسیم می شوند:

گروه A – اتمسفرهای حاوی استیلن.

گروه B – اتمسفرهای حاوی هیدروژن، سوخت و گازهای قابل احتراق فرآیندی حاوی بیش از 30 درصد حجمی هیدروژن یا گازها یا بخارهای خطرناک (بوتادین، اتیلن اکسید، پروپیلن اکسید و آکرولین ).

گروه C – اتمسفرهایی مانند سیکلوپروپان، اتیل اتر، اتیلن، یا گازها یا بخارات با خطر معادل.

گروه D – اتمسفرهایی مانند استون، آمونیاک، بنزن، بوتان، اتانول، بنزین، هگزان، متان، گاز طبیعی، نفتا، پروپان، یا گازها یا بخارات خطرناک.

گرد و غبار و اضافات قابل اشتعال

گرد و غبار و اضافات قابل اشتعال به سه گروه مختلف جوی تقسیم می شوند:

گروه E – اتمسفرهای حاوی فلزات قابل احتراق بدون توجه به مقاومت، یا سایر غبارهای قابل احتراق با ویژگی های خطر مشابه با مقاومت کمتر از 102 اهم بر سانتی متر.

گروه F – اتمسفرهای حاوی کربن سیاه، ذغال سنگ، ذغال یا گرد و غبار کک که دارای بیش از 8 درصد مواد فرار کل هستند یا اتمسفرهای حاوی این غبارها توسط مواد دیگر حساس شده اند به طوری که خطر انفجار ایجاد می کنند و دارای مقاومت بیش از 102 اهم بر سانتی متر یا برابر یا کمتر از 108 اهم بر سانتی متر هستند.

گروه G – اتمسفرهای حاوی گرد و غبار قابل احتراق با مقاومت بیشتر یا مساوی 108 اهم بر سانتی متر.

کمیته بین المللی الکتروتکنیکی (IEC)

کمیته بین المللی الکتروتکنیکی از حدود 40 کشور از جمله ایالات متحده تشکیل شده است. هدف IEC ایجاد استانداردهایی برای طیف گسترده ای از محصولات الکتریکی با هدف تشویق تجارت بین المللی است.

IEC یک کمیته فنی به نام TC 31 را تعیین کرده است تا توصیه هایی را در مورد تجهیزات، روش های آزمایش و استانداردهای طبقه بندی برای مناطقی که احتمال انفجار به دلیل مواد قابل اشتعال یا انفجاری موجود در جو وجود دارد، ارایه دهند.

توصیه ها بر اساس اصول انفجار و اشتعال مشابه مواردی بود که برای توسعه مواد 500-503 قانون ملی برق استفاده می شد. آنها را می توان در نشریه IEC 79 با عنوان “دستگاه الکتریکی برای اتمسفرهای گاز انفجاری” یافت. این نشریه شامل چندین بخش است که دستگاه‌های مختلفی را که برای استفاده در مکان‌های خطرناک در نظر گرفته شده است، پوشش می‌دهد. همچنین دستورالعمل هایی را برای طبقه بندی مناطق خطرناک تعریف می کند.

به جای استفاده از کلاس‌ها و بخش‌ها، مناطق (Zone) تعریف می‌شوند:

منطقه 0 – منطقه ای که در آن مخلوط گاز و هوای انفجاری به طور مداوم وجود دارد یا برای مدت طولانی وجود دارد. به طور کلی، اکثر کاربران صنعتی سعی می کنند تمام تجهیزات الکتریکی را خارج از مناطق منطقه 0 نگه دارند.

منطقه 1 – منطقه ای که در آن احتمال وجود یک مخلوط انفجاری گاز و هوا در حالت عادی وجود دارد.

منطقه 2 – منطقه ای که احتمال وقوع مخلوط انفجاری گاز و هوا در آن وجود ندارد و اگر رخ دهد، فقط برای مدت کوتاهی رخ می دهد.

منطقه 10 – یک جو انفجاری ناشی از گرد و غبار که به طور مداوم یا برای مدت طولانی وجود دارد.

منطقه 11 – یک جو گرد و غبار انفجاری کوتاه مدت از غبار ناپایدار.

مقایسه طبقه بندی

مواد خطرناک و انفجاریاستاندارد NECاستاندارد IEC
گاز و بخاربخش 1 - I کلاس
بخش 2 - I کلاس
منطقه 0 - منطقه 1 - منطقه 2
غباربخش 1 - II کلاس
بخش 2 - II کلاس
منطقه 10 منطقه 11
الیافبخش 1 - III کلاس
بخش 2 - III کلاس
منطقه 10 منطقه 11

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا