تفاوت بین تجهیزات ضد انفجار و ذاتا ایمن

تفاوت بین محافظت ضد انفجار و ذاتا ایمن

تجهیزات الکتریکی گاهی اوقات باید در مناطقی نصب شوند که بخارات و گازهای قابل احتراق در آنجا استفاده می شوند یا ممکن است وجود داشته باشند. این مکان‌ها معمولاً به عنوان «مکان‌های خطرناک» شناخته می‌شوند و توسط کد ملی الکتریکی (NEC) در ایالات متحده یا کد الکتریکی کانادا (CEC) در کانادا تعریف می‌شوند.

هنگامی که تجهیزات باید در مکان های خطرناک نصب شوند، الزامات سختگیرانه ای برای ساخت تاسیسات وجود دارد، از جمله الزامات در مورد متریال و نوع طراحی.

برای جلوگیری از اشتعال ناخواسته گازها و بخارات قابل اشتعال توسط تجهیزات الکتریکی، دو روش متداول حفاظت وجود دارد که عبارتند از “ضد انفجار” و “ذاتا ایمن”. این روش ها همچنین مربوط به تجهیزات تشخیص گاز هستند. در اینجا به بررسی این روش ها از نظر سیستم های تشخیص آتش و گاز می پردازیم.

ضد انفجار

به طور کلی، “ضد انفجار” روش متداول‌تری برای مجموعه‌های آشکارساز/حسگر برای سیستم‌های تشخیص گاز ثابت است، جایی که ممکن است با ولتاژ و توان بالاتری مواجه شود و نصب دائمی است.

روش ذاتا ایمن همچنین می تواند برای تاسیسات دائمی که در آن آشکارساز/حسگر دستگاه های نسبتا کم توان هستند استفاده شود. تقریباً همه ابزارهای قابل حمل از روش “ذاتا ایمن” استفاده می کنند.

طبقه بندی «ضد انفجار» برای سنسور/ترانسمیتر به این معنی است که محفظه طوری طراحی و ساخته شده است که از جرقه یا انفجار چلوگیری کند.

چنین محفظه هایی معمولاً از آلومینیوم ریخته گری یا فولاد ضد زنگ ساخته می شوند و دارای جرم و استحکام کافی برای مهار ایمن گازها یا بخارات قابل اشتعالی هستند که به محفظه و وسایل الکترونیکی داخلی یا سیم کشی نفوذ می کنند و باعث اشتعال می شوند.

طراحی باید از هرگونه دمای سطحی که می تواند از دمای اشتعال گازها یا بخارات تحت پوشش رتبه بندی گروه آن تجاوز کند جلوگیری کند (به زیر مراجعه کنید). اگر عنصر حسگر یک دستگاه با دمای بالا باشد (به عنوان مثال مهره کاتالیستی یا ” پلیستور “)، باید توسط یک شعله گیر محافظت شود تا از انتشار گازهای با دمای بالا به جو محیط جلوگیری شود.

ذاتا ایمن

طبقه‌بندی و طراحی «ذاتاً ایمن» به این معنی است که یک مدار الکترونیکی و سیم‌کشی آن باعث ایجاد جرقه یا قوس نمی‌شود و نمی‌تواند انرژی کافی برای احتراق گاز یا بخار قابل اشتعال را ذخیره کند و نمی‌تواند دمای سطحی به اندازه‌ای بالا ایجاد کند که باعث احتراق شود.

چنین طرحی ضد انفجار نیست و نیازی هم ندارد. برای تأسیسات دائمی، چنین نصبی ممکن است شامل «بریرهای ذاتاً ایمن» باشد که در خارج از مکان خطرناک قرار دارند و مقدار انرژی موجود برای دستگاه واقع در منطقه خطرناک را محدود می‌کند.

طبقه بندی آمریکای شمالی برای مکان های خطرناک مربوط به گازها و بخارات قابل اشتعال:

(Class) کلاس I: گازها و بخارات

(Division) بخش 1: گازها یا بخارات معمولاً وجود دارند و/یا ممکن است در هر زمان در غلظت کافی برای خطر انفجار وجود داشته باشند.

بخش 2: گازها یا بخارات معمولاً وجود ندارند و فقط در صورت نشتی در نوعی مخزن یا لوله کشی، دوباره در غلظت های بالقوه خطرناک وجود دارند.

گروه های A، B، C، D: گروه هایی از اتمسفرها که بر اساس فراریت و/یا دمای اشتعال طبقه بندی می شوند. گروه A خطرناک ترین و D کم خطرترین گروه برای گازها و بخارات است.

گروه A: جوهای حاوی استیلن.

گروه B: اتمسفرهای حاوی هیدروژن یا گازها یا بخارات با خطر معادل.

گروه C: جوهای حاوی بخارات اتیل اتر، اتیلن یا سیکلو پروپان.

گروه D: جوهای حاوی بنزین، هگزان، نفتا ، بنزن، بوتان، پروپان، الکل، استون، بنزول ، بخارهای حلال لاک یا گاز طبیعی (متان).

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیمایش به بالا